Η σχολική άρνηση, είναι αρκετά συχνή δυσκολία αφού εμφανίζεται στο 1-5% των παιδιών και εφήβων (Sewell, 2008). Η σχολική άρνηση δεν είναι διαταραχή, σχετίζεται με την κατάθλιψη και τις αγχώδεις διαταραχές οπού οι συχνότητα τους είναι μεγάλη σε αυτές τις ηλικίες ( κατάθλιψη στο (3-5% του σχολικού πληθυσμού και της αγχώδους διαταραχής , 15-20 %) (Minahan et al., 2012; Weiss,2014).
Η κατάσταση που παρουσιάζεται είναι αρκετά κοινή στο σχολικό πλαίσιο, και τα σχολεία και οι αρμόδιες υπηρεσίες θα πρέπει να είναι ενήμερες και σε ετοιμότητα για να βοηθήσουν τα παιδιά, αφού είναι γνωστό ότι δεν προβλέπεται άμεση υποχώρηση των συμπτωμάτων (Lehmkuhl,2008)
Για την επανένταξη των παιδιών στο σχολικό πλαίσιο, αρχικά είναι απαραίτητη η αξιολόγηση από ειδικό ψυχικής υγείας. Αυτό είναι σημαντικό αφού συνήθως η σχολική άρνηση είναι σύμπτωμα κατάθλιψης ή και αγχώδους διαταραχής. Στην Ελλάδα, η διάγνωση δίνεται από τον παιδοψυχίατρο- τόσο σε δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα. Έπειτα η ανάλυση των αιτιών της συμπεριφοράς αυτής είναι απαραίτητο να διενεργηθεί από τον ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο που θα αναλάβει την αποκατάσταση της δυσκολίας. Η σχολική φοβία μπορεί να είναι μια προσπάθεια για επικοινωνία ή μια μαθησιακή δυσκολία.
Αφού εντοπιστούν οι αιτίες της σχολικής άρνησης, η θεραπεία θα πρέπει να είναι πολύ-παραγοντική υποστήριξη, που ξεκινά από την κατανόηση των αναγκών τους (Sewell, 2008). Οι λόγοι που οδήγησαν το παιδί σε αυτή την συμπεριφορά, πρέπει να καλυφθούν. Αν οι αίτιες βρίσκονται στο οικογενειακό περιβάλλον, οι συνθήκες πρέπει να αλλάξουν έτσι ώστε οι μαθητές να νιώσουν ασφάλεια, το ίδιο ισχύει και για το σχολείο. Ενώ θα πρέπει να λάβουν θεραπεία για την αποκατάσταση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης και του άγχους (Elliot, 2018; Tyrell, 2005; Sewell, 2008)
Σύμφωνα με την βιβλιογραφία η αποκατάσταση δεν είναι γρήγορη , έως 1 έτος για την ένταξη στο σχολείο και τουλάχιστον 2 χρόνια ως την αποκατάσταση των συνοδών ψυχικών δυσκολιών. Ετσι η τεκμηριωμένη παρέμβαση πρέπει να περιλαμβάνει την εξέλιξη των δεξιοτήτων τους και της σταθερής ένταξης του μαθητων με σταθερό το αιτημα για επιστροφή στο σχολείο, μαζί με όλες μετατροπές και συστηματικές κατευθύνσεις στο χώρο του σχολείου καθώς και η εξέλιξη των κοινωνικών- γνωστικών δεξιοτήτων τους. Σημαντική είναι και η κατανόηση του χώρου και χρόνου και σταθερότητας που χρειάζεται σε αυτές τις περιπτώσεις σύμφωνα με την παγκόσμια βιβλιογραφια.
Για τα Πρώτα Βήματα- ΑΒΑ
Η υπεύθυνη προγράμματος
Ευαγγελία Κατσελή, MSc, BCBA
Παιδοψυχολόγος- Πιστοποιημένη Αναλύτρια Συμπεριφόρας
Βιβλιογραφία
Elliott, J. G., & Place, M. (2019). Practitioner Review: School refusal: developments in conceptualisation and treatment since 2000. Journal of Child Psychology and Psychiatry, and Allied Disciplines, 60(1), 4–15.
Lehmkuhl G, Flechtner H, Lehmkuhl U. (2008) School refusal: classification, developmental psychopathology, prognosis and therapeutic approaches]. Prax Kinderpsychol Kinderpsychiatr. 2003 Jul-Aug;52(6):371-86.
Minahan, J., & Rappaport, N. (2012). The behavior code. Harvard Educational Publishing Group.
Sewell, J., 2008. School refusal. Australian Family Physician, Vol. 37, April 2008(No. 4,), pp.406-408.
Tyrrell, M. (2005). School phobia. The Journal of School Nursing: The Official Publication of the National Association of School Nurses, 21(3), 147–151.
Weiss, R. (2014). Abnormal child and adolescent psychology. Sage publications
